Çeyrek Asrın Muhasebesi
Zamanın ruhunu kavramak ve toplumların istikbaline yön verebilmek; daha ileride olanların zaferlerini kenardan seyretmekten değil; ortaya konulması gereken emeğin, iradenin ve vizyonun samimi bir muhasebesini yapabilmekten geçer. Refahın anahtarına dönüşen sanayi tarihi sadece soğuk metalin ve devasa çarkların bir araya gelmesiyle yazılmamıştır. Aksine bu tarih, toplumların küresel arenada “ben de varım” deme iradesinin, biriktirdiği teknik bilginin ve geleceği kendi elleriyle şekillendirme arzusunun en somut ifadesidir. Cumhuriyetimizin kalkınma ufkuna yön veren bu çetin patika, Türkiye makine sanayiinin rüştünü ispat etme ve bir “başarı hikâyesine” dönüşme yolculuğunun da çıkış noktasıdır.
Makine İhracatçıları Birliği (MAİB) 2002 yılında, yalnızca kendi alanında ihtisaslaşmak ve makine sektörünü tek başına temsil etmek üzere kurulduğunda, Türkiye’de genel imalat sanayiinin endüstriyel olgunluğu henüz bugünkü seviyelerin çok uzağındaydı. Evet, o gün de makine sektörünün stratejik bir ufku ve istikbale dair haklı bir umudu vardı ancak gelişmiş ülkelerle entegrasyonumuz ve dünya pazarındaki yerimiz, bugünün gerisinde, daha kırılgan bir yapıdaydı. Şimdi, sektörümüzün çeyrek asırlık serüveninin nihayetinde geriye dönüp baktığımızda, karşımızda sadece ekonomik olarak büyüyen bir faaliyet alanı değil, bir ülkenin endüstriyel genetiğinin fiyata dayalı rekabetten mühendislik otoritesine evrildiği tarihi bir eşik görüyoruz. Bu süreç, Türkiye’nin küresel devlerin gölgesinden çıkarak kendi teknolojik egemenlik alanını kurma mücadelesidir.
2001’den 2026’ya: Bir Meydan Okumanın Anatomisi
Türkiye makine sektörü için gerçek bir endüstriyel varoluş mücadelesinin miladı olarak 2001 yılını kabul edebiliriz. Yeni bin yılın hemen başında, ekonomik sıkıntıların tüm ağırlığıyla hissedildiği o dönemde, Türkiye’nin toplam makine ihracatı 1 trilyon dolara yaklaşan devasa küresel pazar içinde yalnızca 1,9 milyar dolar seviyesindeydi. Küresel hegemonların pazarları çoktan parsellediği, teknolojik tekellerin sarsılmaz göründüğü o dönemde, bizler ortak hedefler etrafında örgütlenmek üzere yola koyulduğumuzda toplam istihdamımız 67 bin kişiden ibaretti.
Aradan geçen 25 yılda dünya makine ticareti 3 trilyon dolarlık devasa bir hacme ulaşırken, Türkiye’nin makine ihracatı 15,1 katına çıkarak 2025 yılı sonunda 28,7 milyar dolara yükseldi. İstihdamımızın bu süreçte 482 bin kişiye ulaşarak sanayimizin temel direklerinden birini oluşturması, bu meşakkatli yolda başardıklarımızın sadece sayısal bir özeti değil, toplumsal bir dönüşümün de göstergesi oldu. Bu meydan okumanın anatomisini incelediğimizde, rakiplerimizle aramızdaki “faz farkını” özveriyle ve stratejik hamlelerle kapattığımızı daha net görüyoruz. Türkiye’deki faal işletmelerin, bugün dünyada marka kabul edilen imalatçılardan 3-4 nesil sonra kurulduğu gerçeği göz önüne alındığında, kendimizi sahiden de “genç” bir sektör olarak kabul edebiliriz. Bu gençliğin, beraberinde hantal yapılardan uzak proaktif bir refleks ve muazzam bir büyüme hızı getirmesinden memnuniyet duyuyoruz.
Makine alanında küresel pazar payımızı %1’e yükselttiğimiz 25 yıllık süreçte, 2001 yılında Türkiye’nin genel ihracatı içinde %6 olan payımız, 2025 yılı sonunda %10,5 seviyesine kadar tırmanmıştır. Bugün geldiğimiz noktada, 2001’de sadece 3,6 milyar dolar olan üretim büyüklüğümüzün 2025’te 54,5 milyar dolara varması, Türkiye’yi Avrupa’nın en büyük 5. imalatçısı konumuna taşımıştır. İhracatta yerli katma değer oranında Alman rakipleriyle OECD beşinciliğini paylaşan sektörümüz, yüzde 76,6 gibi fevkalade yüksek bu orana, bilgi ve teknoloji yoğun rekabetin gereklerini hâvi uzman kadroları ile ulaşmıştır. Bu tablo, sanayimizin sadece bir büyüme evresinde olmadığını, küresel pastadan aldığı payı stratejik bir disiplinle genişlettiğini göstermektedir. Artık “yerlilik nedir” sorusuna, gerçek “babayiğit sektörün makineciler olduğu” cevabını çok daha yüksek bir perdeden verme zamanıdır.
Stratejik Özerkliğin Zaruretleri ve Yeni Dünya Geometrisi
Dünyanın artık “Batıya giderek Doğuya varılan” o basit, doğrusal ve öngörülebilir küre olmaktan çok uzak olduğu gerçeğiyle yüzleşmeliyiz. Karşımızda çok kutuplu, çok katmanlı, ittifakların her an yeniden tanımlandığı ve her adımda stratejik özerklik gerektiren karmaşık bir geometri bulunuyor. Geçmişin küreselleşme anlayışı, sınırların şeffaflaştığı ve ticaretin sadece maliyet optimizasyonu üzerinden yürüdüğü “düz bir dünya” illüzyonu üzerine kuruluydu ancak bugün pusulaların fıldır fıldır döndüğü, iyimser kalabilmek için hayli çaba sarf edilmesi gereken bir düzende hareket ediliyor. O eski dünyada verimlilik tek kutsal, fiyat ise tek belirleyiciydi; bugün ise stratejik özerklik bir tercihten öte, bir hayatta kalma zarureti olarak görülüyor. Dolayısıyla modern ticaret artık sadece malın fiziki transferinden ibaret değildir. O malın hangi teknik standartla üretildiği, hangi dijital güvenlik protokolüne tabi olduğu ve üretim sürecinde ne kadarlık bir karbon ayak izi bıraktığı artık asli belirleyicilerdir.
Küreselleşmenin ulus devletlerden çok sermayeye yaradığını ve Batı’dan çok Doğu’yu geliştirdiğini görmek için aslında kâhin olmaya gerek yoktu. Bugün Batı dünyasının, özellikle AB’nin rekabetçilikte ve teknoloji üretmekte düştüğü zaafı biz Draghi raporlarından çok önce deklare etmiştik. Sanayideki çelişkileri görmek, ekonomideki açmazları anlamak ve rekabetteki çatışmaların sürükleneceği yönü sezmek için yeterli deneyimimizle, bunu kendi toplumumuza aktarmayı da bir vazife edinmiştik.
Çünkü Türkiye için stratejik özerklik, küresel değer zincirlerinde vazgeçilemez bir halka olma iradesidir ve “erken sanayisizleşme” veya “rekabet gücünü kaybetme” tartışmalarının orta yerinde, Türkiye sanayiinde tedrici olarak meydana gelen dönüşümün merkezinde makineciler vardır. Dünyaya basit mekanizmalar değil; bütüncül çözüm kabiliyeti, yüksek mühendislik disiplini ve teknoloji sağlayan aklın ürünlerini ihraç eden bir sektör için dünyada olup biten hiçbir gelişme sürpriz değildir.
Niteliksel Dönüşüm: Teknolojik Derinliğin ve Verimliliğin Ölçüsü
Endüstriyel gelişimde gerçek rüşt ispatı, “ne kadar” sattığınızdan ziyade, o ürüne “ne kadar değer” kattığınızla ölçülür. Rekabeti, biri fiyat diğeri teknoloji seviyesi üzerinden kurgulayan iki zıt kutba baktığımızda; 8,5 milyon çalışanı olan Çin’in makine sektörünün kişi başı ihracatı 43 bin dolardır. Buna mukabil toplamda 2,5 milyon kişi çalıştıran Almanya ve ABD ortalaması ise 175 bin dolar seviyesindedir. Biz bugün 60 bin dolar seviyesindeyiz ve son iki yıldaki %15’lik artışımız, aradaki mesafeyi teknolojiyle kapatma irademizin somut bir göstergesidir.
Niteliksel dönüşümümüzün en berrak kanıtı, ihracat birim değerlerimizdeki kararlı yükseliştir. Sekiz yıl önce kilogram başına 5,7 dolar seviyesinde olan ihracat ortalamamızın bugün 9 dolara dayanmış olması, sanayimizin teknoloji sınıfında ne denli hızlı ve istikrarlı bir yükseliş sergilediğini ispatlamaktadır. Makinelerimiz artık fiyat rekabetine dayalı bir konumdan uzaklaşarak; marka gücü, tasarım, yetkinlik ve teknolojik derinlik üzerinden tanımlanan bir kulvara girmiştir. Kurulum, entegrasyon, bakım onarım ve modernizasyon gibi satış sonrası hizmetler sektörün toplam katma değerinde giderek daha büyük pay almaya başlamış, makine sektörü giderek daha güçlü bir hizmet ihracatçısı kimliği de kazanmıştır.
Dünya mal ihracatının %48’i yüksek ve orta-yüksek teknolojili ürünlerden gelirken, Türkiye’de bu pay %44 civarındadır ve yaklaşık 110 milyar dolarlık bir hacmi temsil etmektedir. Bu payın yarısına yakınının makine ve elektrikli makine-teçhizattan gelmesi dikkat çekicidir. Cumhurbaşkanımızın 2025 yılı ihracat değerlendirmesinde makine ve elektrikli makineler sektörünü 43,7 milyar dolarla ilk sıraya yerleştirmesi, bu başarının en üst makamdan teyididir. Biz artık sınırları büyüyen oranlarda geçen, rekabetin kurallarını dijitalleşme ve yeşil dönüşümle (İkiz Dönüşüm) yeniden yazan bir sektörüz.
Örgütlenme Kültürü: Ortak Bir Yön Duygusunun Tahkimi
Küresel rekabetin içinde kalıcı olabilmenin yolu, tek başına hareket etmekte değil; ortak bir yön duygusu geliştirebilmekte, birlikte düşünebilmekte ve ortak söz söyleyebilmektedir. Bu kolektif refleks, kendi kişisel gündeminden feragat ederek süreci omuzlayan insanların büyük emeğiyle şekillenmiştir. Bireysel başarıların fırtınalı küresel ticaret denizlerinde kalıcı olamayacağı gerçeğiyle, makineciler olarak gösterdiğimiz en büyük başarı, “birlikte hareket etme iradesinde” saklıdır.
Hem MAİB hem de kuruluşundan itibaren Türkiye Makina Federasyonu (MAKFED) sektörün tepe örgütü görevini üstlenmiş ve küresel göstergeleri titizlikle irdelemiştir. Bugün 34 derneği çatısı altında toplayan MAKFED, makine imalatçılarının 50 yılı aşan örgütlenme tarihinin zirvesindedir. Bu kurumsal olgunluk, bizi yurt içinden önce yurt dışında nam salan, itibar gören bir yapıya dönüştürmüştür. 35 Avrupa federasyonunda 23 ihtisas derneği ile bayrak gösteriyor oluşumuz, çeşitli komite ve uluslararası federasyonlarda Başkanlık dahil üstlendiğimiz görevler ve federasyonumuzun Avrupa Teknoloji Endüstrileri Konfederasyonu’nda Türkiye’yi temsil etmesi pek çok ülkenin hayal dahi edemeyeceği bir güçtür. MAKFED, MAİB ve TOBB Sektör Meclisimiz, üçlü bir sacayağı nizamında, sektörel stratejimizi ahenk içinde oluşturmayı ve politika süreçlerinde etkili rol üstlenmeyi bundan sonra da sürdürecektir.
İstikbalin İnşasında Yeni Bir Şafak: Bayrak Değişimi
Çeyrek asırlık sürecin bir muhasebesini yaptığımda, nice badireden güçlenerek çıkan makine imalat sektörünün ustalık dönemine koşar adım girmekte olduğunu, fiyatıyla değil artık teknolojisiyle rekabet edebilen çok sayıda firması ve hemen tamamı bayrak taşıyıcısı sektörel örgütleri ile ülkesi için yazacak çok hikayesi olduğunu görüyorum. Bu gelişimin bir parçası olarak, Makine İhracatçıları Birliği Başkanlığı sürdürdüğüm sekiz yıl boyunca pandemiden küresel ticaret savaşlarına, depremden bölgesel savaşlara, resesyon süreçlerinden arz şoklarına kadar pek çok sarsıcı süreci, sektör temsilcilerimizle birlikte göğüslerken bizi dirayetli kılanın aramızdaki güçlü bağlar olduğunu biliyorum.
Önümüzdeki dönemde rekabet tüm dünyada daha da sertleşecek, korumacılık duvarları giderek yükselecek, yöntemleri belki kılık değiştirecektir. Böyle bir ortamda sektörümüzün en büyük gücü, salt üretim kapasitesinden ziyade birlikte hareket etme yeteneği ve iradesi olacaktır. Makinecilerimiz giderek kalabalıklaşan orta grup ülkelerden ayrışmanın yolunun hamaset değil, vaktinde üretilen ve yayılan derinlikli bilgi olduğunu bundan sonra da ortaya koyacaktır. İstikbalimiz; kendi bilgimizin, kendi teknolojimizin ve kuşaktan kuşağa aktarılan üretim ahlakımızın üzerinde yükselecektir. Bilgisiz, becerisiz ve donanımsız kalmamak bu büyük aileyi temsil etmek iddiasındaki genç kuşağın en temel görevidir. Tarafıma 8 yıl önce tevcih edilmiş olan bu yüksek makamın sorumluluğunu, onu layıkınca taşıyabilmiş olmanın kıvancı ve huzuru içinde, sektörel adap ve teamüllerimize göre seçeceğimiz yeni başkanımıza emanet ederken, bu büyük ve zorlu yürüyüşün her safhasında emeği olan tüm meslekdaşlarıma, kurullarımıza, üyelerimize ve mesai arkadaşlarıma en içten şükranlarımı sunuyorum. Geleceğin sanayi mimarisinde Türkiye’nin Makinecileri, sadece bir aktör değil, sistemin ana taşıyıcı kolonlarından biri olmaya devam edecektir.
Saygı ve sevgilerimle,
Kutlu Karavelioğlu
Makine İhracatçıları Birliği Başkanı
Makine İhracatçıları Birliği (MAİB) 2002 yılında, yalnızca kendi alanında ihtisaslaşmak ve makine sektörünü tek başına temsil etmek üzere kurulduğunda, Türkiye’de genel imalat sanayiinin endüstriyel olgunluğu henüz bugünkü seviyelerin çok uzağındaydı. Evet, o gün de makine sektörünün stratejik bir ufku ve istikbale dair haklı bir umudu vardı ancak gelişmiş ülkelerle entegrasyonumuz ve dünya pazarındaki yerimiz, bugünün gerisinde, daha kırılgan bir yapıdaydı. Şimdi, sektörümüzün çeyrek asırlık serüveninin nihayetinde geriye dönüp baktığımızda, karşımızda sadece ekonomik olarak büyüyen bir faaliyet alanı değil, bir ülkenin endüstriyel genetiğinin fiyata dayalı rekabetten mühendislik otoritesine evrildiği tarihi bir eşik görüyoruz. Bu süreç, Türkiye’nin küresel devlerin gölgesinden çıkarak kendi teknolojik egemenlik alanını kurma mücadelesidir.
2001’den 2026’ya: Bir Meydan Okumanın Anatomisi
Türkiye makine sektörü için gerçek bir endüstriyel varoluş mücadelesinin miladı olarak 2001 yılını kabul edebiliriz. Yeni bin yılın hemen başında, ekonomik sıkıntıların tüm ağırlığıyla hissedildiği o dönemde, Türkiye’nin toplam makine ihracatı 1 trilyon dolara yaklaşan devasa küresel pazar içinde yalnızca 1,9 milyar dolar seviyesindeydi. Küresel hegemonların pazarları çoktan parsellediği, teknolojik tekellerin sarsılmaz göründüğü o dönemde, bizler ortak hedefler etrafında örgütlenmek üzere yola koyulduğumuzda toplam istihdamımız 67 bin kişiden ibaretti.
Aradan geçen 25 yılda dünya makine ticareti 3 trilyon dolarlık devasa bir hacme ulaşırken, Türkiye’nin makine ihracatı 15,1 katına çıkarak 2025 yılı sonunda 28,7 milyar dolara yükseldi. İstihdamımızın bu süreçte 482 bin kişiye ulaşarak sanayimizin temel direklerinden birini oluşturması, bu meşakkatli yolda başardıklarımızın sadece sayısal bir özeti değil, toplumsal bir dönüşümün de göstergesi oldu. Bu meydan okumanın anatomisini incelediğimizde, rakiplerimizle aramızdaki “faz farkını” özveriyle ve stratejik hamlelerle kapattığımızı daha net görüyoruz. Türkiye’deki faal işletmelerin, bugün dünyada marka kabul edilen imalatçılardan 3-4 nesil sonra kurulduğu gerçeği göz önüne alındığında, kendimizi sahiden de “genç” bir sektör olarak kabul edebiliriz. Bu gençliğin, beraberinde hantal yapılardan uzak proaktif bir refleks ve muazzam bir büyüme hızı getirmesinden memnuniyet duyuyoruz.
Makine alanında küresel pazar payımızı %1’e yükselttiğimiz 25 yıllık süreçte, 2001 yılında Türkiye’nin genel ihracatı içinde %6 olan payımız, 2025 yılı sonunda %10,5 seviyesine kadar tırmanmıştır. Bugün geldiğimiz noktada, 2001’de sadece 3,6 milyar dolar olan üretim büyüklüğümüzün 2025’te 54,5 milyar dolara varması, Türkiye’yi Avrupa’nın en büyük 5. imalatçısı konumuna taşımıştır. İhracatta yerli katma değer oranında Alman rakipleriyle OECD beşinciliğini paylaşan sektörümüz, yüzde 76,6 gibi fevkalade yüksek bu orana, bilgi ve teknoloji yoğun rekabetin gereklerini hâvi uzman kadroları ile ulaşmıştır. Bu tablo, sanayimizin sadece bir büyüme evresinde olmadığını, küresel pastadan aldığı payı stratejik bir disiplinle genişlettiğini göstermektedir. Artık “yerlilik nedir” sorusuna, gerçek “babayiğit sektörün makineciler olduğu” cevabını çok daha yüksek bir perdeden verme zamanıdır.
Stratejik Özerkliğin Zaruretleri ve Yeni Dünya Geometrisi
Dünyanın artık “Batıya giderek Doğuya varılan” o basit, doğrusal ve öngörülebilir küre olmaktan çok uzak olduğu gerçeğiyle yüzleşmeliyiz. Karşımızda çok kutuplu, çok katmanlı, ittifakların her an yeniden tanımlandığı ve her adımda stratejik özerklik gerektiren karmaşık bir geometri bulunuyor. Geçmişin küreselleşme anlayışı, sınırların şeffaflaştığı ve ticaretin sadece maliyet optimizasyonu üzerinden yürüdüğü “düz bir dünya” illüzyonu üzerine kuruluydu ancak bugün pusulaların fıldır fıldır döndüğü, iyimser kalabilmek için hayli çaba sarf edilmesi gereken bir düzende hareket ediliyor. O eski dünyada verimlilik tek kutsal, fiyat ise tek belirleyiciydi; bugün ise stratejik özerklik bir tercihten öte, bir hayatta kalma zarureti olarak görülüyor. Dolayısıyla modern ticaret artık sadece malın fiziki transferinden ibaret değildir. O malın hangi teknik standartla üretildiği, hangi dijital güvenlik protokolüne tabi olduğu ve üretim sürecinde ne kadarlık bir karbon ayak izi bıraktığı artık asli belirleyicilerdir.
Küreselleşmenin ulus devletlerden çok sermayeye yaradığını ve Batı’dan çok Doğu’yu geliştirdiğini görmek için aslında kâhin olmaya gerek yoktu. Bugün Batı dünyasının, özellikle AB’nin rekabetçilikte ve teknoloji üretmekte düştüğü zaafı biz Draghi raporlarından çok önce deklare etmiştik. Sanayideki çelişkileri görmek, ekonomideki açmazları anlamak ve rekabetteki çatışmaların sürükleneceği yönü sezmek için yeterli deneyimimizle, bunu kendi toplumumuza aktarmayı da bir vazife edinmiştik.
Çünkü Türkiye için stratejik özerklik, küresel değer zincirlerinde vazgeçilemez bir halka olma iradesidir ve “erken sanayisizleşme” veya “rekabet gücünü kaybetme” tartışmalarının orta yerinde, Türkiye sanayiinde tedrici olarak meydana gelen dönüşümün merkezinde makineciler vardır. Dünyaya basit mekanizmalar değil; bütüncül çözüm kabiliyeti, yüksek mühendislik disiplini ve teknoloji sağlayan aklın ürünlerini ihraç eden bir sektör için dünyada olup biten hiçbir gelişme sürpriz değildir.
Niteliksel Dönüşüm: Teknolojik Derinliğin ve Verimliliğin Ölçüsü
Endüstriyel gelişimde gerçek rüşt ispatı, “ne kadar” sattığınızdan ziyade, o ürüne “ne kadar değer” kattığınızla ölçülür. Rekabeti, biri fiyat diğeri teknoloji seviyesi üzerinden kurgulayan iki zıt kutba baktığımızda; 8,5 milyon çalışanı olan Çin’in makine sektörünün kişi başı ihracatı 43 bin dolardır. Buna mukabil toplamda 2,5 milyon kişi çalıştıran Almanya ve ABD ortalaması ise 175 bin dolar seviyesindedir. Biz bugün 60 bin dolar seviyesindeyiz ve son iki yıldaki %15’lik artışımız, aradaki mesafeyi teknolojiyle kapatma irademizin somut bir göstergesidir.
Niteliksel dönüşümümüzün en berrak kanıtı, ihracat birim değerlerimizdeki kararlı yükseliştir. Sekiz yıl önce kilogram başına 5,7 dolar seviyesinde olan ihracat ortalamamızın bugün 9 dolara dayanmış olması, sanayimizin teknoloji sınıfında ne denli hızlı ve istikrarlı bir yükseliş sergilediğini ispatlamaktadır. Makinelerimiz artık fiyat rekabetine dayalı bir konumdan uzaklaşarak; marka gücü, tasarım, yetkinlik ve teknolojik derinlik üzerinden tanımlanan bir kulvara girmiştir. Kurulum, entegrasyon, bakım onarım ve modernizasyon gibi satış sonrası hizmetler sektörün toplam katma değerinde giderek daha büyük pay almaya başlamış, makine sektörü giderek daha güçlü bir hizmet ihracatçısı kimliği de kazanmıştır.
Dünya mal ihracatının %48’i yüksek ve orta-yüksek teknolojili ürünlerden gelirken, Türkiye’de bu pay %44 civarındadır ve yaklaşık 110 milyar dolarlık bir hacmi temsil etmektedir. Bu payın yarısına yakınının makine ve elektrikli makine-teçhizattan gelmesi dikkat çekicidir. Cumhurbaşkanımızın 2025 yılı ihracat değerlendirmesinde makine ve elektrikli makineler sektörünü 43,7 milyar dolarla ilk sıraya yerleştirmesi, bu başarının en üst makamdan teyididir. Biz artık sınırları büyüyen oranlarda geçen, rekabetin kurallarını dijitalleşme ve yeşil dönüşümle (İkiz Dönüşüm) yeniden yazan bir sektörüz.
Örgütlenme Kültürü: Ortak Bir Yön Duygusunun Tahkimi
Küresel rekabetin içinde kalıcı olabilmenin yolu, tek başına hareket etmekte değil; ortak bir yön duygusu geliştirebilmekte, birlikte düşünebilmekte ve ortak söz söyleyebilmektedir. Bu kolektif refleks, kendi kişisel gündeminden feragat ederek süreci omuzlayan insanların büyük emeğiyle şekillenmiştir. Bireysel başarıların fırtınalı küresel ticaret denizlerinde kalıcı olamayacağı gerçeğiyle, makineciler olarak gösterdiğimiz en büyük başarı, “birlikte hareket etme iradesinde” saklıdır.
Hem MAİB hem de kuruluşundan itibaren Türkiye Makina Federasyonu (MAKFED) sektörün tepe örgütü görevini üstlenmiş ve küresel göstergeleri titizlikle irdelemiştir. Bugün 34 derneği çatısı altında toplayan MAKFED, makine imalatçılarının 50 yılı aşan örgütlenme tarihinin zirvesindedir. Bu kurumsal olgunluk, bizi yurt içinden önce yurt dışında nam salan, itibar gören bir yapıya dönüştürmüştür. 35 Avrupa federasyonunda 23 ihtisas derneği ile bayrak gösteriyor oluşumuz, çeşitli komite ve uluslararası federasyonlarda Başkanlık dahil üstlendiğimiz görevler ve federasyonumuzun Avrupa Teknoloji Endüstrileri Konfederasyonu’nda Türkiye’yi temsil etmesi pek çok ülkenin hayal dahi edemeyeceği bir güçtür. MAKFED, MAİB ve TOBB Sektör Meclisimiz, üçlü bir sacayağı nizamında, sektörel stratejimizi ahenk içinde oluşturmayı ve politika süreçlerinde etkili rol üstlenmeyi bundan sonra da sürdürecektir.
İstikbalin İnşasında Yeni Bir Şafak: Bayrak Değişimi
Çeyrek asırlık sürecin bir muhasebesini yaptığımda, nice badireden güçlenerek çıkan makine imalat sektörünün ustalık dönemine koşar adım girmekte olduğunu, fiyatıyla değil artık teknolojisiyle rekabet edebilen çok sayıda firması ve hemen tamamı bayrak taşıyıcısı sektörel örgütleri ile ülkesi için yazacak çok hikayesi olduğunu görüyorum. Bu gelişimin bir parçası olarak, Makine İhracatçıları Birliği Başkanlığı sürdürdüğüm sekiz yıl boyunca pandemiden küresel ticaret savaşlarına, depremden bölgesel savaşlara, resesyon süreçlerinden arz şoklarına kadar pek çok sarsıcı süreci, sektör temsilcilerimizle birlikte göğüslerken bizi dirayetli kılanın aramızdaki güçlü bağlar olduğunu biliyorum.
Önümüzdeki dönemde rekabet tüm dünyada daha da sertleşecek, korumacılık duvarları giderek yükselecek, yöntemleri belki kılık değiştirecektir. Böyle bir ortamda sektörümüzün en büyük gücü, salt üretim kapasitesinden ziyade birlikte hareket etme yeteneği ve iradesi olacaktır. Makinecilerimiz giderek kalabalıklaşan orta grup ülkelerden ayrışmanın yolunun hamaset değil, vaktinde üretilen ve yayılan derinlikli bilgi olduğunu bundan sonra da ortaya koyacaktır. İstikbalimiz; kendi bilgimizin, kendi teknolojimizin ve kuşaktan kuşağa aktarılan üretim ahlakımızın üzerinde yükselecektir. Bilgisiz, becerisiz ve donanımsız kalmamak bu büyük aileyi temsil etmek iddiasındaki genç kuşağın en temel görevidir. Tarafıma 8 yıl önce tevcih edilmiş olan bu yüksek makamın sorumluluğunu, onu layıkınca taşıyabilmiş olmanın kıvancı ve huzuru içinde, sektörel adap ve teamüllerimize göre seçeceğimiz yeni başkanımıza emanet ederken, bu büyük ve zorlu yürüyüşün her safhasında emeği olan tüm meslekdaşlarıma, kurullarımıza, üyelerimize ve mesai arkadaşlarıma en içten şükranlarımı sunuyorum. Geleceğin sanayi mimarisinde Türkiye’nin Makinecileri, sadece bir aktör değil, sistemin ana taşıyıcı kolonlarından biri olmaya devam edecektir.
Saygı ve sevgilerimle,
Kutlu Karavelioğlu
Makine İhracatçıları Birliği Başkanı